Vorige jaar ontstond het idee. We volgden een webinar, preregistreerden ons, en boekten uiteindelijk onze reis naar Lapland.
Maanden, weken, dagen hebben we ernaar uitgekeken. Met tussendoor wat voorbereidingen – skikledij passen en (bij)kopen, dat hoort er natuurlijk bij.
Dit is absoluut niet gesponsord, maar wij boekten bij Laplandtravel.com. Voor ons voelde het gewoon goed om via een organisatie te gaan, met een groepje medereizigers en een contactpersoon om op terug te vallen.
De communicatie verliep altijd vlot en duidelijk. We werden in een groepschat gezet waar iedereen zich kort kon voorstellen, en we kregen ruim op tijd het schema met de activiteiten.
Er zaten standaard vier activiteiten in het pakket, en we boekten er zelf nog twee extra bij. Er was een zalige balans tussen actie, vrije tijd, samenzijn met de groep, en tijd voor ons twee.
Onze reisbegeleider Ruben, een enthousiaste Nederlander, hield ons dagelijks op de hoogte. Hij stuurde telkens de planning voor de volgende dag door, met de exacte uren waarop we opgepikt werden en wat extra info over de activiteit.
2-9 februari 2025
Dag 1:
VROEG opstaan en tegen de middag toekomen op Kitillä Airport, we werden opgepikt met een shuttle die ons afzette in het dorp. We kregen onze chalet in Äkäslompolo toegewezen en mochten onze gehuurde winterpak gaan afhalen: een extra broek, sneeuwlaarzen, een jas en eventueel wanten. We gingen ook nog naar de winkel in het dorp om eten in huis te halen.
Dag 2:
Sneeuwscootertocht! We kregen elk een balaclava en helm, gevolgd door instructies van onze Finse gids, en gingen dan op pad voor een mooi tochtje naar de top van een berg met onze groep.
Aangezien het -32 graden was, waren we maar wat blij met onze huurkledij. We droegen twee broeken en twee jassen over elkaar, met daaronder nog enkele lagen thermisch ondergoed en fleeces!
De foto bovenaan dit artikel werd op de top genomen. De zon is daar niet lang aanwezig overdag, het lijkt bijna altijd ‘gouden uur’ – what a dream!
Oh ja, enkele mensen hadden mij nog gezegd: “De koude gaat daar anders aanvoelen dan bij ons, hoor.” Awel... NOT. Koud is koud. Inademen doet pijn, geen handschoenen = prikkende vingers, en mascara werkt niet als je wimpers bevriezen. Dat loopt gewoon lekker uit zodra ze ontdooien.
Dag 3:
In de namiddag stond de sneeuwschoenenhike op de planning. Onze enthousiaste gids leidde ons naar een hut waar de gemeente altijd hout voorziet, zodat trekkers er kunnen opwarmen, schuilen of overnachten.
Ik had het serieus onderschat. Totaal geen conditie en ongeveer drie keer gestorven onderweg, want het ging heel de tijd bergop. In de ‘Kota’, zoals ze die hutjes noemen, kregen we gelukkig warme bessensap en een lekkere braadworst van het vuur om even op krachten te komen.
Daarna vond onze gids het een goed plan om verder te gaan naar de top. We durfden niet goed nee zeggen, dus gingen we door. Maar het was -25 en op de top zijn er amper bomen. De wind sneed in onze gezichten, onze energie was op, maar we hebben het toch allemaal gehaald!
Eens over de top mochten we de berg af op onze poep – veel sneller dan naar beneden wandelen. Dat was nog wel een speciale ervaring.
Dus toch bedankt, Ruben, om onze grenzen te verleggen, ons mentaal bij te staan en ons een verhaal te geven van: “We hebben het toch maar gedaan, hé!”
No stress, ik denk niet dat ze altijd zo'n heavy wandelingen doen hoor, wij zullen wel gewoon dat geluk gehad hebben :D.
Dag 4:
In de voormiddag gingen we met de sneeuwscooters naar een bevroren meer, boorden we een gaatje en probeerden we met ons mini-hengeltje iets te vangen... Helaas zonder succes. We kregen wel bij een gezellig vuurtje een warme koffie en/of bessensap, samen met wat gezellige babbels van de mede-ijsvissers.
Dit was een bijgeboekte activiteit, dus niet met onze volledige groep, maar evengoed samen met nog andere mensen uit andere groepjes.
In de namiddag trokken we naar een echte rendierenfarm. De mensen daar waren – voor Finnen – heel ontvankelijk, open, en maakten zelfs veel grapjes. Hun uitleg over de werking van de farm en de dieren was heel interessant. Daarna kreeg ieder van ons een rendier met slee toegewezen.
We maakten een fijne tocht van een half uurtje door de besneeuwde bossen, op het tempo van het rendier, met wat grappige momentjes tussendoor, terwijl het lichtjes sneeuwde. Echt een droomscenario!
Daarna mochten we de vrouwtjes en kleintjes voederen, en babbelden we nog wat na in een tipi met – hoe kan het ook anders – een gezellig vuurtje en, ra ra ra, een warme bessensap!
’s Avonds laat stuurde onze gids door dat er kans was op noorderlicht. Op zich hadden we een ‘slechte week’, want het was vaak bewolkt. Maar plots trok het open en hij nam het initiatief om met verschillende groepen naar boven te wandelen, naar een open plek (een bevroren moeras), om te gaan kijken.
Met het blote oog zagen we niet veel, op camera verscheen er wel een groene streep en een klein vlammetje. Niet TOP, maar bon... het telde alvast als een check voor de bucketlist!
Dag 5:
De huskysleetocht... dé activiteit waar ik ééécht naar uitkeek!
We kwamen toe op de ranch, waar honderden Alaskan Huskies ons verwelkomden met een oorverdovend geblaf – allemaal enthousiaste honden die maar al te graag met ons wilden gaan lopen.
We kregen uitleg over de slee, het sturen, de honden en hoe alles werkte, en daarna kreeg elk duo een team van zes honden toegewezen. Ik liet Philippe eerst besturen. Ik was wat onzeker en ben in de slee gekropen om even te voelen hoe en wat. AMAI, WAUW! Een uur lang mochten we genieten van de honden die zich het hart uit hun lijf liepen, terwijl wij ons lieten meevoeren door een prachtig landschap. Ondertussen waren de temperaturen ook al iets ‘hoger’, rond de -10 graden, en het was gewoon zalig. Halverwege konden we wisselen. Hoewel ik eerst wat terughoudend was, wilde ik het toch proberen – kwestie van geen spijt te hebben achteraf. ZO blij dat ik het gedaan heb!
Achteraf mochten we de honden nog even ‘bedanken’ met wat aaikes, en leerden we ook de puppy’s van het domein kennen. We kregen ook nog wat technische uitleg over de training van de hondjes. Wat een gepassioneerde mensen, met een groot hart voor hun dieren. Echt indrukwekkend om te zien wat er allemaal bij komt kijken!
’s Avonds gingen we gezellig eten en proefden we een ‘berenburger’. Speciaal, maar zeker niet slecht! Op de terugweg naar onze chalet gingen we toch ook nog eens kijken op het bevroren meer, of er misschien noorderlicht te zien was. De app gaf niet veel kans, maar bon. Het was bewolkt, maar plots kwam er een klein plekje vrij... en ineens zagen we het met onze blote ogen! Een groene waas begon zich te vormen, en daar was het dan! Nog steeds niet zoals die zotte foto’s van het internet, maar wel duidelijk zichtbaar. Ik was vooral bezig met mijn statiefje en camera, druk in de weer om het te fotograferen voor het weer weg was, tot ik plots Philippe achter mij hoor zeggen: “Weet ge wat nog groen en mooi is? Een smaragd...” Ik draai me om, met de gedachte: Huh, wat zegt die nu? En daar zat hij... op zijn knie, met een doosje in zijn handen. Lekker donker, ik zag de ring niet zonder flash – daar moesten we eerst mee lachen. Maar op de vraag: “Bebke, do you want to marry me?” zei ik uiteraard JA! Gevolgd door een traantje... en een speelse duw, want na onze 10 jaar samen hint ik nog maar 8 jaar overduidelijk dat ik graag wil trouwen. The man knows how to test my patience!
Hij had ook wel wat geduld moeten uitoefenen, want het noorderlicht kan je niet bestellen en dat nog eens zonder de groep bij geregeld krijgen,... maar het is ons toch gegund geweest!
Dag 6:
Lekker vroeg ’s ochtends gingen we langlaufen.
Ik heb al wat ski-ervaring, maar wist niet goed wat te verwachten bij ‘cross country skiing’, zoals de Finnen het noemen – of gewoon skiën, voor hen dan.
Voor wie denkt dat het een beetje gezellig schuiven is en genieten van het landschap: eraan voor de moeite, want het is echt wel een sport met hindernissen!
Dit was ook een bijgeboekte activiteit, dus we waren met enkele mensen van ‘onze groep’ en nog wat andere toeristen.
We kregen van twee dames wat les, een soort initiatie langlaufen, en deden een relatief klein parcours met wat kleine hellingen en afdalingen.
Ik heb gezwoegd en gezweet – het is best vermoeiend!
Als pauze… uiteraard een warme bessensap, en dan dezelfde weg terug. Maar dat ging al wat vlotter, dankzij wat we ondertussen bijgeleerd hadden.
Ondertussen waren we redelijk uitgeput, dus namen we de namiddag vrij om wat te lezen, een siësta te houden en buiten nog wat foto’s te nemen van ons met de verlovingsring in het mooie ondergaande zonnetje.
’s Avonds organiseerde onze gids een gezellige bijeenkomst in een hutje op het domein. We roosterden worstjes en marshmallows op het houtvuurtje en checkten de kansen op het noorderlicht nog eens. Helaas noppes...
Maar het was wel gezellig en het is nog laat geworden.
Dag 7:
Onze laatste hele dag in Lapland... We waren vrij om te doen wat we wilden.
Sommigen van de groep gingen skiën, anderen boekten nog een extra sneeuwscootertocht of sneeuwschoenhike, maar wij trokken er gezellig met ons tweetjes op uit voor een winterwandeling.
We stapten naar een gezellige koffiebar en terug. Daar waren we toch zeker vier uur zoet mee – ‘rustig’ uitbollen dus.
Tussendoor even pauzeren, lachen met de hindernissen die bergop en die dikke laag sneeuw met zich meebrengen. Adembenemend mooi wel!
We sloten de dag af met een bezoekje aan de souvenirshop, waar we een handgemaakte houten mok lieten graveren met *6/2/2025* als aandenken aan onze verloving. Daarna nog een diner bij de Italiaan (of euh… Fin).
De volgende ochtend vertrokken we, gepakt en gezakt, weer richting België – met veel verdriet, want wat was het een prachtige ervaring en reis.
Zo dankbaar dat we dit hebben mogen meemaken, met een fijne gids en een gezellige groep mensen!
Ik maak graag reels van onze uitstappen, deze reis was dus ook geen uitzondering. Wil je hem graag zien?
