Kleine disclaimer: de fotograaf vroeg me om niet te lachen vanwege het onderwerp (stond in zijn opdracht), dus ik vind de foto’s zelf niet echt top.
Maar bon, daar gaat het natuurlijk niet om! ;)
Misschien heb je het al voorbij zien komen op mijn Instagram,
waar ik het artikel met trots deelde en heel veel lieve reacties van verschillende mensen kreeg.
Dinsdag 20/5/2025 kreeg ik een bericht van een journalist die, naar aanleiding van De Mol op Play4, een artikel schreef over vitiligo — de auto-immuunziekte die de Mol én naamgenoot van dit seizoen ook heeft.
Hij interviewde mij telefonisch en stuurde enkele uren later een fotograaf bij mij thuis langs.
Een beknopte versie van ons gesprek verscheen daarna in de krant.
Vitiligo.
De ‘huidaandoening’ die ik al van kleins af aan met me meedraag. Elk jaar verschijnt er wel een nieuw plekje. Sommige kan ik ‘verstoppen’, andere niet. Voorlopig heb ik nog het ‘geluk’ dat dat meestal lukt — maar toch hou ik er rekening mee, bij bepaalde kledijkeuzes of tijdens bepaalde seizoenen.
Zelfbruiner of make-up heb ik nooit gebruikt om het te verbergen. Ik weiger toe te geven aan die onzekerheid. Al wil dat niet zeggen dat ze nooit opduikt. In het artikel zeg ik dat ik denk halverwege het aanvaardingsproces te zitten, en dat is niet gelogen.
Wat mij daarin helpt? Het zien bij andere mensen. Erover praten. Me minder alleen voelen in mijn verhaal. En... een boudoirervaring die ik zelf onderging.
Twee jaar geleden had ik een boudoirshoot bij een collega-fotograaf. Zij zocht iemand voor haar portfolio met een ‘afwijking’, en ik zat toen eigenlijk in een mentale dip — net daarom was die boost zo welkom. Dus ik sprong. Ik werkte mee aan haar beelden, maar merkte vooral hoe hard ík die ervaring zelf ook nodig had. Het toonde me dat veel van mijn onzekerheid puur in mijn hoofd zat — en dat het bij anderen vaak minder opvalt dan ik denk.
Die shoot zorgde wel voor een klik. Maar toch — als ik heel eerlijk ben — zijn er nog steeds momenten waarop ik wou dat ik het gewoon niet had. Of juist méér. Zoals bij Sarah Loos (De Mol), bij wie het zo zichtbaar is dat er geen twijfel over bestaat: het ís wat het is. Geen losse vlekjes waar mensen verward of vreemd naar kijken. Snap je wat ik bedoel?
Daarom zeg ik ook: ik ben er nog niet helemaal, en dat is oké. Sommige dingen hebben gewoon wat meer tijd nodig om echt te kunnen aanvaarden dan andere.
Soit, ik wilde gewoon even zeggen: het is oké om onzeker te zijn over een ‘imperfectie’. Maar weet ook dat je er kracht uit kan halen. Dat je het kan leren graag zien. Vitiligo is deel van mij, van mijn verhaal. En ergens ben ik nu ook wel supertrots dat ik, als iemand die altijd op zoek was naar vitiligo-platformen en -communities, nu zelf iets mag betekenen voor anderen. Ik hoop dat ze mij zien en zich minder alleen voelen. We leren het samen omarmen.
En geen zorgen: als mijn droomjurk een open rug heeft, dan ga ik die ZEKER niet laten hangen hoor ;)
Door mijn eigen boudoirervaring én mijn vitiligo ben ik zo in het boudoirwereldje gerold. Maar mijn focus ligt — in vergelijking met andere collega’s — vooral op boudoir als heling.
Ik voel zelf, juist door mijn imperfectie, hoe belangrijk het is om je lichaam te omarmen zoals het is. En dat gaat bij veel vrouwen ook gepaard met ‘dat koppeke’. I feel you.
En ik wil je graag helpen in dat proces.
